Być człowiekiem?

Wielki był to poeta, który góry stworzył

i w śnieg je odziewając rytmu nie uronił.

Wielki, który zrymował bałwany na morzu

z jastrzębiem, co nad lasem szybuje w przestworzu

i w rzekę wpieśnił pstrągi a na stepy konie.

Wzruszam się każdą zwrotką księżycowej pełni,

kruchość róży podziwiam i potęgę gromu.

Na twarz padam przed Wieszczem, który je popełnił.

Lecz człowiek się nie udał. Pisał go grafoman.

– Stefan